اکنون که در قلمرو طامات، یعنی جایی فراتر از عرفان و در حیطه منور و مقدس عشق زندگی می‌کنم، چون ابدیت وسیع شده‌ام و دیگر بوی فلسفه از دهانم به مشام روحم نمی‌رسد. باور کرده‌ام که زمین، حرکت انتقالی خود را با چرخش وضعی من پیرامون ذات عشق‌آجین واجب‌الوجود توازن داده است.

امشب نیز، چون شب‌های دیگر، سنگین از ناسرودنم و از هزاران اندیشه که چون خوره به جان مغزم افتاده‌اند، رنج می‌برم. احساس می‌کنم طناب سربی دق، بر گلوگاه شعورم تنگ‌تر شده است. از استشمام مداوم کثافت‌های مهوع دنیا به ستوه آمده‌ام و می‌خواهم قلبم را چون لخته‌ای خون بالا بیاورم؛ چراکه فصل سنگوارگی انسان دیری است آغاز شده و سیاره زمین، آرام‌آرام به جهنم موعود مبدل می‌شود.

باید باور کرد که زمین بی‌انسان، مانند آسمان بی‌ستاره، گرفتار نفرینی ابدی است. اما راستی، چرا خفتگان خمارآلود خاک، که در خانه‌های مغاک‌وش تمدن از تاریکی جانکاه جهل سرشارند و چون‌هابیل و قابیل، زیر سقف سیاه توحش برادرانه زیست می‌کنند، به فردای فرزندان خود نمی‌اندیشند؟ 

چرا انسان معاصر، سرد و بی‌روح شده است و خوشبختی‌های وحشتناک خود را در قصه‌های پوچ و مکرر، با واژه‌هایی واژگون نقاشی می‌کند؟ چرا نمی‌داند در مغیلانستان تاریخی‌اش، هوا مسموم و سنگین است و دروازه‌های تنفس بسته شده‌اند؟

از چه زمانی انسان چشم‌هایش را در بادهای بنفش جنون گم کرد و به موجودی سربی با قلبی کاغذی و روحی قطبی تبدیل شد؟ موجودی که بر مدار گور و گهواره، سرگردانی ابدی را تجربه می‌کند و فلسفه زندگی را چیزی جز پرتاب شدن از ژرفای زهدان به اعماق گور نمی‌داند؛ گویی تنها طنین ساعت دیواری، تپش قلب زندگی است.

انسان امروز از خاک و خشت خواب برای خود خانه‌ای ساخته است؛ خانه‌ای با دیوارهایی که ناگهان پدیدار می‌شوند و میان نسل‌ها فاصله‌های مضاعف می‌آفرینند. او در شهرهای کج و زشت، پیوسته از پل‌های معلق اضطراب عبور می‌کند و به حشره‌های آهنی، خانه‌های مفرغی و محبت‌های پوشالی عشق می‌ورزد؛ بی‌آنکه بداند بوی تمدن، پرندگان را مسموم کرده و آبی آب و سبزی برگ را به زوال کشانده است.

برای او، پول تنها شرافت معتبر و رایج است؛ آن‌قدر معتبر که حتی می‌تواند با آن برای خدا نیز کلاه بخرد، اگر واسطه‌ای چون شیطان در میان باشد! این حیوان به یاد نمی‌آورد که روزگاری انسان بوده و بهترین دوستانش گل‌ها و پرندگان بوده‌اند.

اکنون که در سینه‌اش گل یخ غنچه کرده و بر شانه‌هایش جغدها جفت‌گیری می‌کنند، دیگر موجودی سپید نیست؛ بلکه به تاریکی ابدی تبدیل شده است. دست‌هایش نیز بیهوده در بادهای سیاه جهل، در جست‌وجوی سررشته نور نقب می‌زنند.